Achterhaalde politieke overtuigingen

Veronderstellingen zijn diepgewortelde ideeën, opvattingen en veronderstellingen die het moeilijkste te veranderen zijn. Het is van alle tijden dat onrealistische veronderstellingen bestaan en dat het zelfs gevaarlijk kan zijn om die tegen te spreken. De bekendste is het veronderstelling in de middeleeuwen dat de aarde plat zou zijn en dat degenen die beweerden dat de aarde rond zou zijn op de brandstapel terechtkwamen. Nu werken de hersenen van mensen dusdanig dat wij veel zelfverzekerder zijn dan we in werkelijkheid zouden moeten zijn. Hierdoor maakt het nog moeilijker om veronderstellingen te veranderen. Echter is dat wat onze beschaving nu heel hard nodig heeft. Om het probleem bij de wortel te kunnen aanpakken, zijn veranderingen van politieke overtuigingen noodzakelijk. De rode draad in de politiek is de veronderstelling dat angst (Info) zorgt voor constructief gedrag door mensen. In werkelijkheid is echter het tegenovergestelde het geval, namelijk destructie en op termijn zelfdestructie.

Op de eerste plaats de onrealistische visie dat hebzucht constructief (opbouwend) zou zijn. Hebzucht is namelijk een ongezonde manier om met angst om te gaan. Echter schrijven politici en economen onrealistische constructieve kenmerken toe aan hebzucht. Hebzucht is trouwens het grondbeginsel van het kapitalisme. Afgezien dat gedragswetenschappers het volledig oneens zijn met die visie over hebzucht, blijkt uit onderzoek dat (de meeste) mensen zelfs een afkeer hebben tegen hebzucht waarbij ze zelfs bereid zijn om een klein verlies te lijden om hebzucht af te straffen. Dit kun je zelf bij mensen testen met onderstaande onderzoek.

Op straat worden twee willekeurige personen aangesproken die samen € 1000,- kunnen winnen. Jij bent één daarvan en je kent de andere persoon helemaal niet. Er zijn wel spelregels. Op de eerste plaats zal de andere persoon beslissen hoe jullie het te winnen geld van € 1000,- tussen jullie tweeën verdeeld gaat worden. Vervolgens mag jij die verdeling of accepteren of afwijzen. Bij het accepteren ontvangen jullie ieder het afgesproken bedrag en gaan jullie vervolgens ieder jullie eigen weg. Bij het afwijzen krijgt niemand iets. Verder mag er vooraf niet worden onderhandeld of op een andere manier gecommuniceerd worden. De ander bepaalt dat jij € 10,- kunt krijgen en zelf € 990 zal houden door deze verdeling te accepteren. De vraag is dan of je het voorstel accepteert of afwijst.

Iemand die totaal geen moeite heeft om het voorstel te accepteren, omdat € 10,- krijgen beter is dan € 0,- zal of geen afkeer tegen hebzucht hebben of deze afkeer tegen hebzucht volledig onderdrukken. Toch blijkt uit onderzoek dat de meeste mensen het voorstel afwijzen en dus bereid zijn om een klein verlies te incasseren om hebzucht van anderen af te straffen.

Wanneer we onze samenleving dusdanig willen veranderen dat het wel kan blijven werken, dan is een realistische visie over hebzucht nodig, namelijk dat hebzucht ongezond (zelfdestructief) is. Het is namelijk ongezond omdat mensen sociale wezens zijn en destructie van je eigen soortgenoten werkt niet voor sociale wezens. Ook is het ongezond omdat mensen relationele wezens zijn en destructie zoals hebzucht, macht en dominantie zal altijd leiden tot ongezondere relaties met (op termijn) ongezonde tegenreacties ongeacht de vraag of de betrokken personen het wel of niet begrijpen.

Overigens werkt het kapitalisme net als het socialisme niet in de 21e eeuw. Zo wordt bij de opkomst van het kapitalisme nog uitgegaan van de veronderstelling dat de wereld oneindigend is. Hierdoor werd verondersteld dat destructie geen invloed heeft op onze wereld. Er wordt toen uitgegaan van oneindig veel vis in de oceanen, oneindig veel fossiele brandstoffen en oneindig veel afval kunt dumpen, bijvoorbeeld CO2 in de lucht. De mensheid is sinds we vanaf de maan naar de aarde hebben gekeken, bewust geworden van onze planeet als een gesloten systeem. In een gesloten systeem is echter niets oneindigend en leidt daarom langdurige destructie altijd tot zelfdestructie. Kapitalisme is echter nooit aangepast aan die veranderende visie. Daarnaast gaat zowel het kapitalisme als het socialisme ervan uit dat mensen gedomineerd moeten worden door dominante machthebbers. Het kapitaal dat arbeid en natuur domineert en een overheid die burgers domineert. Bij zowel macht als dominantie staat angst centraal waardoor de mens niet centraal kan staan. Alleen overtuigingen waarbij mensen centraal staan, kunnen voor mensen werken. Voordat mensen centraal kan staan is het wel nodig om eerst angst los te laten, ook hebzucht, macht en dominantie.

Op de tweede plaats de onrealistische visie dat concurrentie constructief zou zijn. De basis van concurrentie is echter angst. Ook heeft concurrentie het doel om tijdelijk met een concurrent die volledig onafhankelijk zijn van elkaar, te strijden om op die manier uiteindelijk de concurrent te elimineren of permanent te verdrijven. Er zijn meerdere redenen onafhankelijk van elkaar dat concurrentie niet kan werken voor mensen. Het idee dat wanneer mensen met mensen concurreren constructief is voor onze huidige beschaving is namelijk volledig onrealistisch en heeft ook mede de onwerkbare situatie gecreëerd waarin we ons nu begeven. Hierna volgen kort enkele redenen in een willekeurige volgorde dat concurrentie niet werkt.

  1. Mensen zijn sociale en relationele wezens. Daarom zijn mensen afhankelijk van mensen en de relaties die mensen met die mensen hebben. De overtuiging dat mensen onafhankelijk zijn zoals solitaire wezens (bijvoorbeeld spinnen) is onrealistisch. Bijvoorbeeld stortte in 2008 aan de andere kant van de wereld de huizenmarkt in maar waren de gevolgen ook voelbaar voor de rest van de wereld inclusief Nederland. Onafhankelijkheid is trouwens iets anders dan zelfstandigheid.
  2. Angst centraal stellen is uiteindelijk altijd zelfdestructief en angst vormt ook de basis van concurrentie en is dus daarmee ook uiteindelijk zelfdestructief.
  3. Bij concurrentie zijn concurrenten bezig met overleven en overleven is slechts tijdelijk vol te houden en daarbij beperkt concurrentie de mogelijkheden om zich te ontwikkelen.
  4. Concurrentie stimuleert ongezond gedrag en beperkt of blokkeert zelfs gezond gedrag, zoals samenwerking.
  5. Huidige concurrenten kunnen het einddoel van alleenrecht niet bereiken, aangezien geëlimineerde concurrenten steeds worden vervangen door nieuwe opkomende concurrenten.

Op de derde plaats de zeer onevenwichtige tunnelvisie op steeds meer economische groei op korte termijn. Bij economisch groei zal namelijk ook de inkomsten op de korte termijn van de rijksoverheid stijgen. Hierdoor is het gemakkelijker om op de korte termijn stijgende overheidsuitgaven te betalen. Economische groei kan voordelig zijn voor de overheid, maar de huidige politiek schiet volledig door. Op de eerste plaats is economische groei de voornaamste focus waarvoor veel moet wijken. Daarnaast beperkt die focus zich uitsluitend op de baten van economische groei op korte termijn maar is er geen aandacht voor de manier waarop deze economische groei bereikt wordt en de nadelen van deze economische groei voor de samenleving. Om dit punt duidelijk te maken een fictief voorbeeld: Een farmaceutisch bedrijf in Nederland ontwikkelt medicatie voor een extreem besmettelijk en dodelijk nieuw virus. Een besmet persoon zou een lange tijd dagelijks medicatie nodig hebben om een realistische kans te maken om te overleven. Bovendien zijn er geen alternatieven. Dit nieuwe virus breekt ook daadwerkelijk uit. Door een gering aanbod en een  enorme vraag zal de prijs van deze medicatie stijgen naar bijvoorbeeld € 10.000,- per pil. Hierdoor wordt niet alleen geld aangesproken dat normaal in de economie circuleert, maar ook geld dat normaal gesproken niet in de economie terecht komt, zoals doelloos spaargelden van (super)rijken. Hierdoor zou in Nederland een onvoorstelbare economische groei plaatsvinden op korte termijn door de verkoop van medicatie maar ook door de verkoop van andere zaken om geld beschikbaar te maken om medicatie te kunnen kopen. Maar je hebt geen glazen bol nodig te hebben om te voorspellen dat deze ongezonde economische groei niet zal opwegen tegen de destructie die het onze beschaving inclusief onze samenleving zal veroorzaken. Ook zal deze economische groei op korte termijn destructief zijn voor de economische groei op lange termijn. Bovendien zal zelfs met de enorm toegenomen overheidsinkomsten de overheid niet instaat zijn om de nieuwe problemen zelfs te kunnen beheersen. Ook hier geldt dat voorkomen is beter dan genezen. Helaas negeren dominante politici dit principe door de focus op de overheidsfinanciën waarbij ze blijkbaar helemaal niet het verschil begrijpen tussen korte termijn en lange termijn voordelen. Op het moment dat politici dat wel zouden begrijpen, zouden ze ook begrijpen dat bezuinigen op lange termijn niet kan werken.

Op de vierde plaats het enerzijds ontbreken van grenzen op het ene gebied en anderzijds het doorschieten van grenzen stellen op het ander gebied in de politiek. Toen bleek dat DSB-bank eigen klanten financieel uitkleedde, werden geen overheidsmaatregelen (bijvoorbeeld strafrechtelijke vervolging) getroffen. Echter worden wel tegen burgers die per ongeluk een overheidsformulier verkeerd hebben ingevuld maatregelen getroffen. Maar ook worden bijvoorbeeld de voorwaarden om uitkeringen te kunnen ontvangen steeds zwaarder en de rechten daarvan steeds minder. Aan de andere hand wordt er steeds meer verwacht van burgers. De lijst dat burgers continue zouden moeten doen is volledig onrealistisch lang. Enkele voorbeelden dat één burger allemaal zou moeten doen volgens onze huidige politiek: Betaald werk doen, vrijwilligerswerk doen, mantelzorg doen, opvoeden eigen kinderen, corrigeren anderen die zich onwenselijk zouden gedragen, sporten, steeds opnieuw contracten van aanbieders zoals energie- en zorgaanbieders beoordelen, op stap gaan en consumeren zoals een koelkast kopen en dat alles op een manier dat burgers ook nog gezond blijven zoals voldoende slapen. Wat dominante politici blijkbaar niet begrijpen is dat voor burgers ook een dag 24 uur is. Het probleem van steeds meer grenzen stellen is dat het de vrijheid van mensen steeds meer wordt beperkt. Het probleem van geen grenzen stellen is dat doorgegaan wordt in onwerkbare situaties. Twee voorbeelden van geen grenzen stellen. In Londen zijn er spookwoonwijken waar (bijna) geen mensen wonen doordat (super)rijken woonhuizen opkopen als investeringsobject. Tegelijk neemt het aantal daklozen die de hoge huren niet meer kunnen betalen, sterk toe. Een ander voorbeeld is de hyperabsurde lage vastgestelde rentestand door de Europese Centrale Bank (Info). In beide voorbeelden ontbreekt het stellen van grenzen. Bovendien zijn beide voorbeelden ook zeer sterke aanwijzing dat de (super)rijken te rijk zijn geworden. Maar aangezien er geen grenzen zijn wanneer bijvoorbeeld de (super)rijken te rijk zijn geworden, wordt doorgegaan met de huidige situatie in plaats van noodzakelijke basisveranderingen worden ontwikkeld en doorgevoerd.

Op de vijfde plaats de onrealistische visie over theorieën en het gebruik ervan. De werkelijkheid is veel te complex om door één persoon te kunnen bevatten. Collectief kunnen mensen trouwens onder bepaalde voorwaarden dichterbij de werkelijkheid komen dan individueel mogelijk is. Om de werkelijkheid beter te begrijpen, worden theorieën ontwikkeld. Een theorie is een groep veronderstellingen die samen een sterk vereenvoudigde versie van een deel van de werkelijkheid probeert te verklaren. Bijvoorbeeld een theorie in welke verhouding de vleugels van een object of dier moet zijn tot het (lichaams)gewicht ervan. In de praktijk heeft volgens die theorie hommels te kleine vleugels voor zijn gewicht te dragen. Er zijn mensen die theorieën verwarren met de werkelijkheid en daarom of veronderstellen dat hommels niet kunnen vliegen of veronderstellen dat de theorie niet kan kloppen. Het is echter gezonder om theorieën zolang die theorieën daadwerkelijk werken als een hulpmiddel te beschouwen ondanks er in de werkelijkheid uitzonderingen mogelijk kunnen zijn. Dominante politici gaan echter ongezond om met theorieën, zoals het kapitalisme zoals hierboven is aangegeven. Daarnaast zijn er ook nog theorieën zoals marktwerking waarbij voorwaarden voor marktwerking compleet genegeerd worden. In de praktijk is het voldoen aan de gestelde voorwaarden (Info) trouwens onmogelijk. Bij marktwerking is bijvoorbeeld ook transparantie nodig en zou het bijvoorbeeld onmogelijk zijn dat paardenvlees als rundvlees wordt verkocht. Ook zou marktwerking de verkoop van gelode benzine en loden speelgoed in de vorige eeuw onmogelijk hebben gemaakt. Lood is zelfs in de kleinste hoeveelheden zeer schadelijk voor de gezondheid maar het heeft jarenlang geduurd voordat de gevestigde orde daarvan overtuigd was en daarna pas werden maatregelen getroffen. Toch hebben beide voorbeeld in de praktijk plaatsgevonden omdat het onmogelijk is om alle relevante informatie over een product/dienst op het moment van de (ver)koop te weten, zelfs bij markten die in de buurt zouden komen van volkomen concurrentie. Overigens wordt door dominante machthebbers marktwerking ook als middel gebruikt om anderen te manipuleren, zoals de illusie dat hoge lonen tot stand komen door marktwerking terwijl het tegenovergestelde waar is. Hoge lonen worden namelijk in de regel door personen met macht (bijvoorbeeld sociale status) afgedwongen terwijl bij marktwerking verondersteld wordt dat zowel werknemer als werkgever geen enkele invloed heeft op de hoogte van het loon. Als laatste voorbeeld nog een ongezonde theorie in de huidige politiek waarbij mensen met (heel) hoge inkomens worden vergeleken met een grote roofvis die een groot prooidier op eigen kracht weet te doden en daarom zou die roofvis recht hebben op het grootste gedeelte van de buit. Andere mensen worden daarbij vergeleken met kleinere vissen die blij zouden moeten zijn met de restjes. Voor Partij ONS is deze theorie volledig absurd. Niet alleen worden de prestaties van mensen met (heel) hoge inkomens zwaar overschat en de prestaties van anderen mensen zwaar onderschat, maar ook de ongezonde visie op het genoemde prooidier is absurd. Dat prooidier is namelijk geen buitenaardse samenleving op een buitenaardse planeet waar wij volledig onafhankelijk van zijn. Onze samenleving is namelijk het bedoelde prooidier. Echter bestaan volgens Partij ONS burgers collectief gezien niet als prooidier voor mensen met (heel) hoog inkomen. Voor de duidelijkheid bestaat er altijd een evenwicht tussen rijken en armen in een samenleving. Hoe rijker een kleine groep mensen wordt, des te armer een grote groep mensen wordt. Onevenwichtiger hoger inkomen zal dus altijd leiden tot onevenwichtiger lager inkomen. Ook zal dan de groep middeninkomen kleiner worden en dat is juist de groep die voor de meeste binnenlandse bestedingen zorgt. Mensen met hoge inkomen hebben namelijk teveel inkomen om te consumeren en mensen met lage inkomen hebben te weinig inkomen om te consumeren.

Op de zesde plaats is er heeft de huidige politiek een wereldbeeld dat heel erg ver van de werkelijkheid staat. Bijvoorbeeld een taboe op het toegeven of zelfs bespreken van gemaakte fouten en daarnaast ook volgens de rekenkamer het ontbreken van een inzicht bij de politiek van de effecten van doorgevoerd beleid. Ook ervaren dominante politici meestal zelf niet de pijn die doorgevoerd beleid oplevert, maar de samenleving wel. Op het moment dat deze politici wel pijn ervaren, dan wordt deze pijn snel doorgeschoven naar anderen. Wanneer dat echter niet mogelijk is, komt een heel andere politicus naar boven. Namelijk een politicus die wel oog heeft voor mensen, maar helaas uitsluitend voor politici. Zo zijn aan de ene kant de werkloosheidsuitkeringsrechten van werknemers en ambtenaren de afgelopen jaren sterk beperkt, maar niet het wachtgeld voor politici. Ook blijkt de toekomstige tijdelijke huisvesting van Kamerleden op een andere locatie een probleem te zijn waarbij overheidsuitgaven als onbelangrijk worden beschouwd. Het is dus niet dat dominante politici ongevoelig voor pijn zijn op het moment dat die pijn niet kan worden doorgeschoven. De burgerbeweging “Wij zijn mensen!” (Info)  heeft als doel om een grens te stellen aan ongezond beleid. Hierdoor zal uiteindelijke het inzicht ontstaan dat ongezond beleid niet meer wordt geaccepteerd. Echter zal helemaal geen overheidsbeleid meer ontwikkelen voor politici pijn opleveren. Deze pijn zal vervolgens ervoor zorgen dat politici gaan zoeken naar en ontwikkelen van gezond beleid.