Strategie voor de burgerbeweging “Wij zijn mensen!”

Om het doel van de burgerbeweging “Wij zijn mensen!” (Info) te ondersteunen is de hieronder vermelde strategie ontwikkeld.

Op de eerste plaats is onze samenleving het uitgangspunt van deze burgerbeweging met als doel dat burgers collectief aan de politiek duidelijk maken dat ongezond overheidsbeleid niet meer geaccepteerd zal worden. Deze boodschap aan de politiek is trouwens een grens dat burgers stellen aan de politiek.

Op de tweede plaats is de opzet niet slechts één beginpunt met als gevolg slechts één burgerbeweging, maar om vanuit heel veel nieuwe onafhankelijke punten opgezette bewegingen door (groepen) burgers en organisaties. Collectief vormen die de burgerbeweging “Wij zijn mensen!” waarbij de verschillende bewegingen elkaar zullen versterken. De gevestigde orde zal zeer waarschijnlijk proberen om dergelijke bewegingen te stoppen maar door vele bewegingen tegelijk en onafhankelijk van elkaar te ontwikkelen, zal de kans op succes voor deze burgerbeweging aanzienlijk toenemen. Daarom ook het vriendelijk verzoek dat eenieder die wil helpen om te overwegen om zelf of met bijvoorbeeld vrienden of met je buurtvereniging een eigen zelfstandig initiatief online en/of offline te starten. Politieke partijen zullen bijvoorbeeld flyeren en dat is een mogelijkheid om je eigen grenzen aan de politiek aan te geven. Overigens is het begrijpelijk dat dit allemaal nieuw is en daarom ook in het begin verwarrend zal zijn. Ook zullen we met vallen en opstaan leren wat wel en niet werkt. Deze moeite is het echter allemaal waard om de noodzakelijke eerste daadwerkelijk stap te zetten naar een politiek dat wel werkt voor onze samenleving in de 21e eeuw.

Op de derde plaats zijn de reacties van dominante politici in grote lijnen te voorspellen aan de hand van de fases die bekend zijn van het rouwproces (Info).

  1. Ontkenning om te voorkomen bewust te worden van de ernst van de situatie.
  2. Boosheid om te voorkomen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor die situatie.
  3. Onderhandelen en vechten om te voorkomen de situatie volledig te accepteren.
  4. Depressie om het verlies door het besef dat de situatie onvermijdelijk is.
  5. Volledig aanvaarden van de situatie.

Er zijn valkuilen tijdens dit proces voordat acceptatie bereikt zal worden, ook voor onze samenleving. Met name de derde fase van onderhandelen is het nodig om stellig te zijn dat onderhandelen geen optie is. Namelijk wel onderhandelen voorkomt de volgende fases waardoor aanvaarding niet kan worden bereikt. Om dit eenvoudiger weer te geven, het volgende voorbeeld. Persoon A trapt tijdens het dansen op de tenen van persoon B. Persoon B voelt de pijn en geeft daarom een grens aan dat persoon A niet op de tenen van persoon B moet trappen. Dan werkt het ook niet dat persoon A gaat onderhandelen over het trappen op de tenen van persoon B en persoon B daadwerkelijk daarop ingaat.

Tenslotte zullen dominante politici pas openstaan voor de mogelijkheden van gezond beleid op het moment dat aanvaard is dat ongezond beleid geen mogelijkheid meer is. Daarom is acceptatie de eerste stap die nodig is voordat gezond beleid daadwerkelijk een kans zal krijgen.